De Stichting Leerstoel Executie- en Beslagrecht organiseert op 30 oktober 2026, in samenwerking met de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders en de Universiteit van Amsterdam, haar tweejaarlijkse symposium. Dit jaar staat het symposium in het teken van het proces-verbaal van constatering. Lees hier verder.

Iedere deurwaarder heeft leuke, minder leuke en soms ook bijzondere werkervaringen. Eén voorval was voor de Telegraaf aanleiding om daar aandacht aan te schenken. Lees hier verder. Of lees onderstaande tekst van redacteur Joost Spijker.

’Hij keek me recht aan via zijn brievenbus’

’Na zoveel jaar in het vak leer je feilloos inschatten wie niet kán betalen en wie gewoon niet wíl”, zegt voormalig deurwaarder Henk Karelsen. De dag dat hij na een kat-en-muisspel een notoire wanbetaler te slim af was, bezorgt hem nog altijd een grote glimlach.

„Het was min of meer een vaste klant van me”, vertelt Karelsen (72), die 38 jaar als deurwaarder voor lagere overheden werkte. „Hij woonde op stand, maar dat was vooral uiterlijk vertoon. Met betalen nam hij het niet zo nauw.” Beslag op zijn Engelse sportauto en later op een auto van een Duits merk bracht eerder al geld in het laatje.

Toen opnieuw een schuld ontstond, werd een betalingsregeling getroffen. Die werd al snel niet meer nagekomen. „Op de terugweg van een andere zaak besloot ik samen met de dossierbewaker nog eens langs te rijden. Na aanbellen kwam er geen reactie, maar ik had het gevoel dat er iemand thuis was. Door de brievenbus kon ik de gang inkijken. Ik zei hardop tegen mijn collega: ’Er is niemand thuis, we gaan morgen wel terug.’              Ondertussen gebaarde ik dat hij niets moest zeggen. Na een seconde of vijftien kwam de man de woonkamer uit. Via de brievenbus keken we elkaar recht in de ogen. Hilariteit alom.”

De man vertelt vervolgens dat zijn woning te koop staat en dat hij na de verkoop zal betalen. Maar enkele maanden later blijkt de opbrengst zelfs te laag om de preferente schuldeisers te voldoen. „Voor mij bleef er nul komma nul over.

Maar ik weigerde het dossier te sluiten.”

Karelsen ontdekt dat de man inmiddels in een huur-appartement woont en rondrijdt in een auto die op naam van iemand anders staat. „Goed gespeeld, maar ik bleef de tenaamstelling controleren. En ja hoor, na een paar maanden stond de auto weer op zijn naam. Bingo!”

De auto staat achter een afgesloten hek bij het appartementencomplex. „Om dat open te krijgen was een zender nodig. Daar wist ik wel een trucje voor, maar dat valt onder het geheim van de smid. Even later stond ik naast de auto.”

Met een mobiele tillift wordt de Engelse auto afgevoerd. Diezelfde avond belt de man. „’Hoe is je dat gelukt?’, vroeg hij. Voor jou de vraag, voor mij een weet, was mijn reactie.”

Karelsen maakt duidelijk dat de auto wordt verkocht als er niet wordt betaald. Als ook een nieuwe regeling stroef verloopt, stelt hij een ultimatum: binnen 48 uur moet het resterende bedrag binnen zijn. Dat werkt. Niet veel later wordt er betaald en krijgt de man zijn auto terug. Wat hij vervolgens zei, is Karelsen nooit vergeten. „Hij gaf me een hand en zei: ’Als de auto niet in beslag was genomen en afgevoerd, had ik nooit betaald.’ Dat vond ik sportief. We spraken af ooit nog eens samen een goed glas wijn te drinken. Het is er nooit van gekomen.”

Joost Spijker

Heb jij ook een dag op je werk meegemaakt die je nooit zal vergeten? Positief, of juist negatief? Mail je verhaal en telefoonnummer naar carrie-re@telegraaf.nl.